Kiedy zaczynaliśmy budowę domu, nie mieliśmy wielkiego budżetu ani specjalistycznej wiedzy technicznej. Mieliśmy natomiast jedno bardzo silne przekonanie: nasz dom ma być miejscem, które nie szkodzi światu, w którym żyjemy.
Nie korzystaliśmy wtedy z żadnych programów wsparcia. Wszystko robiliśmy krok po kroku, ucząc się na bieżąco, czytając, pytając fachowców i porównując rozwiązania. Najważniejsze było dla nas jedno pytanie:
„Czy to, co wybieramy, będzie dobre nie tylko dla nas, ale i dla środowiska?”
Pamiętam, jak tygodniami szukaliśmy pieca nowej generacji. Nie interesowało nas najtańsze rozwiązanie, ale takie, które będzie efektywne, nowoczesne i jak najmniej uciążliwe dla powietrza, którym oddychają nasi sąsiedzi i nasze przyszłe dzieci. Chcieliśmy, aby z naszego komina nie unosił się ciężki, gryzący dym, lecz niemal niewidoczna para – znak, że technologia idzie w dobrym kierunku.
Podobnie było z ociepleniem domu. Wybór odpowiedniego styropianu, izolacji, okien i drzwi nie był dla nas tylko decyzją budowlaną, ale inwestycją w przyszłość. Wiedzieliśmy, że dobrze ocieplony dom zużywa mniej energii, a to oznacza mniej spalanych paliw, mniej dymu, mniej zanieczyszczeń.
Nie wszystko było łatwe. Czasem trzeba było zrezygnować z czegoś, co było tańsze „na teraz”, na rzecz rozwiązania lepszego „na lata”. Ale dziś, gdy zimą w domu jest ciepło, rachunki są niższe, a wokół nie czuć zapachu dymu, wiemy, że była to dobra decyzja.
Nasz dom nie jest idealny. Nie jest domem z katalogu. Ale jest domem, który oddycha razem z nami i z przyrodą. I choć powstawał bez dotacji i bez wielkich haseł, był budowany z myślą o tym, żeby zostawić po sobie choć trochę czystsze powietrze.
Bo wierzę, że ekologia nie zaczyna się od wielkich programów, lecz od małych, codziennych decyzji zwykłych ludzi.
